Lazurowe Wybrzeże

S: Rossé! Wiem, co masz na myśli! - krzyknęłam za nią i przewróciłam oczami. Czy ona naprawdę myślała, że mam być z Furią? Byliśmy jak dwa różne światy! Ech, te źrebaki mają takie pomysły.
S: Przepraszam za nią, ma takie głupie pomysły... - westchnęłam
NF: Przyjaźnisz się z nią? - spytał po chwili.
S: Kiedy tylko się urodziła. Byłam samotna, bo rodzice nie chcieli tym razem bliźniaków. Jako iż byłam sama jak palec, skakałam ze szczęścia kiedy ona się urodziła. - zaśmiałam się, przypominając sobie to.
NF: Naprawdę? Nie widziałem ciebie nigdy, aż tak szczęśliwą.
S: To było daaawno, więc masz prawo.
NF: Nie przesadzaj już, nie tak dawno. Przecież ona nadal jest źrebakiem, nie?
S: No tak. Jednak jak na mnie to było dawno. - zachichotałam i puściłam się biegiem, sama nie wiem po co. Myślałam, że szybciej biegnąc szybciej kogoś znajdę. I się nie myliłam. Po chwili rozmawialiśmy z Diablem. Wydawało mi się jednak, że Diablo nie jest zainteresowany przyjaźnią z Furią. Mogli być kumplami, jednak nie przyjaciółmi. To było moje zdanie, jednak kto tam rozumie te ogiery?
<Koniec>