Lazurowe Wybrzeże

Kiedy Gwiazda wstała ujrzałam, że zbliża się do mnie czarny wilk szczerzący kły. Przeszedł mnie dreszcz, kiedy dołączyły do niego dwa kolejne. Wiedziałam, że chcą mnie, ale nie miałam pojęcia dlaczego.
Kiedy miały się już na mnie rzucić usłyszałam krzyk Cyna:
Cn: Nieeee! - zamknęłam oczy ze strachu, gotowa na ból. Jednak ten nie nadchodził, chociaż i tak usłyszałam głos rozrywanej skóry. Otworzywszy oczy ujrzałam wilki rozrywające na strzępy mojego towarzysza.
S: Cynamon! - krzyknęłam, przerażona. Nie mogłam na to patrzeć. Ogier poświęcił się dla mnie... Nie. To zaszło za daleko.
Zamknęłam oczy i zatrzymałam czas. Z obrzydzeniem odciągnęłam wilki, wróciłam na pole bitwy i przywróciłam czas. Uklęknęłam u konającego ogiera, próbując go uleczyć. Niestety rany były zbyt głębokie. Krzyknęłam do Gwiazdy, żeby pobiegła po Diabla. Miałam nadzieję, że on jemu pomoże.
<Diablo?>