Lazurowe Wybrzeże

Wydawało mi się, że na tych bagnach nie znajdę nic pięknego, jednak się myliłam. Była to kolorowa polanka, pełna wielkich i pachnących kwiatów. Nie znałam żadnego z nich, choć trochę wiedziałam o niektórych.
EDS: Są egzotyczne, więc raczej nie znasz ich gatunków...
NDM: I się nie mylisz... - wtedy zauważyłam, że na większości kwiatów siedzą olbrzymie, tęczowe motyle. Nigdy nie widziałam takich wielkich. Niektóre były dużo większe od mojego łba, ale inne były mniejsze od mojego kopyta.
NDM: Jakie piękne! - powiedziałam zachwycona. Nie usłyszałam mojego towarzysza, więc rozejrzałam się, szukając go. Nigdzie go nie było. Zrobiło mi się smutno, że mnie opuścił.
EDS: Nadio... - usłyszałam nagle. Rozejrzałam się i ujrzałam, że Esmeralda de Sanguín podchodził do mnie z kwiatem w pysku. Kwiat był podobny do smolinoska, jednak dużo większy. Siedziały na nim pomarańczowe motyle, które były w tym samym kolorze co kwiat. Dodatkowo pomarańczowy to mój ulubiony kolor.
Niespodziewanie ogier położyłem delikatnie przede mną kwiat, a sam uklęknął. Nie rozumiałam o co chodzi, póki nie zaczął mówić:
EDS: Nadio de Marcant czy zostaniesz moją partnerką? Od kiedy cię poznałem, zakochałem się w tobie. Proszę zostań moją partnerką.
NDM: Weź przestań! Nie jesteś w moim typie! Poza tym jesteś...
EDS: Stary, tak? - powiedział głową. Pokiwałam głową.
Wtedy stało się coś, czego się nie spodziewałam. Pode mną otworzyła się ziemia, tworząc jakiś portal. Wiedziałam, że ogier ukrywał przede mną, że ma moc Piekielnego Gniewu i że zaraz mam zginąć śmiercią okrutną.
Wiedziałam, że tak ogier mści się za to, że nie zostałam jego drugą połówką.
<Ciąg dalszy może się pojawi, a może nie...>


TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ ZDJĘCIA. DARMOWA REJESTRACJA