Lazurowe Wybrzeże

EDS: Jak to? - zmarszczył czoło
NDM: Tak to. Nie mam pojęcia czy przyszłam z północy, czy z południa. Nie wiem, którędy wracać - powiedziałam i spuściłam łeb. Nie płakałam, bo nie miałam po co. Przecież i tak nie miałam nikogo w stadzie, nie? Było mi przykro, bo nie miałam gdzie się podziać.
EDS: Mi się wydaje, że chyba z południa
NDM: A mi, że ze wschodu...
EDS: Możemy pójść najpierw na wschód - uśmiechnął się
NDM: No dobra. - westchnęłam
EDS: Chodź - po czym kłusem pobiegł na wschód. Myślałam, że tam jest zachód, jednak nie chciałam się wtrącać. W końcu on tu był już kilka lat, a ja niecały dzień.
EDS: Opowiedz mi o swoim stadzie, proszę - poprosił, biegnąc
NDM: Po pierwsze to nie moje stado
EDS: A jak się tam znalazłaś?
NDM: Jako źrebak, czyli jakieś trzy lata temu, znalazła mnie Alfa z jej... Przyjacielem - to słowo źle opisywało Trevora. Najpierw chciałam go nazwać kochankiem, jednak wtedy byli jeszcze tylko przyjaciółmi. Jeszcze.
EDS: Co z twoimi rodzicami?
NDM: Nie pamiętam ich. Wiem tylko, że byłam chyba nad Wybrzeżem i tam mnie znalazła śnieżnobiała klacz i masywny ogier.
EDS: A nie pamiętasz tez jak się tam znalazłaś?
NDM: Nie. Nic.
EDS: Przykro mi - powiedział cicho
NDM: Nie ma czego. Tak czy siak porzucili mnie. Tego jestem pewna
EDS: Skąd wiesz?
NDM: Jak byłam mała, byłam strachliwa. Sama bym raczej od nich nie uciekła, nie?
EDS: No chyba tak... - pokiwał głową
NDM: co to jest? - spytałam, wskazując przed siebie.
<Ciąg dalszy nastąpi>