Lazurowe Wybrzeże

S: Bo się przestraszę! - odważyłam się i kopnęłam ją prosto w pysk. Zaczęła ciec krew, więc chciałam to dokończyć. Klacz dostała jeszcze jeden cios.
S: Za Cavallo. - spojrzałam na Princess. Patrzyła na Renesme jakby nic się nie stało. No tak, ta "przyjaźń na wieki"
S: Głupia szmata. - powiedziałam, odchodząc. Kiedy tylko znikłam z ich pola widzenia pobiegłam do mamy. Odwiedził ją El Diablo z czego bardzo się cieszyłam.
S: Diablo, chodź! - krzyknęłam. Koń pobiegł za mną posłusznie na łąkę. Nie było już tam zdychającej Renesme ani Princess, tylko Cavallo. Na widok jego nieruchomego ciała serce mi stanęło. Ogier podbiegł do niego i zaczął badać.
D: Co się stało? - powiedziała, marszcząc czoło.
S: Dokładnie nie wiem. Pasłam się z Cavem. Ten sięgnął po jabłka, jedno ugryzł i padł. Potem pojawiła się Princess i Renesme. Renesme kazała mi dać jedno to jabłko Diablowi, ale ja zaprzeczyłam i... Trochę mocno jej przywaliłam... - spuściłam łeb, wpatrując się w plamy krwi.
D: Rozumiem, Tina. Kochasz i Cavallo i Diabla, więc zrobiłaś to dla nich. Wybaczę ci.
S: Ale mamo... Ja z nią pracuję! Będzie mi kazała dać mu to jabłko! - powiedziałam ze łzami w oczach.
D: W takim bądź razie możesz zmienić stanowisko. Pozwalam ci, kochanie. - uśmiechnęła się do mnie i przytuliła.
D: To wybieraj.
Spojrzałam na Diabla. Po długiej chwili namysłu postanowiłam.
S: Mogę być medykiem? - poprosiłam.
D: Oczywiście! - uśmiechnęła się. Podbiegłam do Diabla i zaczęłam mu pomagać. Wtedy zjawiła się Renesme.
<Renesme?>