Lazurowe Wybrzeże

Po powrocie do stada spędzałam czas z każdym. Nie mogłam się nimi nacieszyć, choć nie było mnie zaledwie kilka dni. Jednak najwięcej czasu poświęcałam Carlosowi. Byłam nadal zakochana i to na serio. Byłam także wdzięczna za to, że uratował mnie przed nieudanym partnerem.
Kiedy raz byliśmy na spacerze po górskiej łące, rozmarzyłam się. Wyobraziłam sobie, że mam źrebaka z moim wymarzonym partnerem. Niestety, wątpię, żeby to się kiedyś spełniło. Oczywiście, mogłam mu podać swoje łzy, ale czy mogłam być pewna czy przypadkowo nimi jego nie otruję? To właśnie był ten problem...
C: Nadio? Nadio! - przywołał mnie z powrotem na ziemię
NDM: Ojć, przepraszam. Zamyśliłam się - uśmiechnęłam się do niego
C: A o czym? - uniósł brew
"Wpadka" - pomyślałam
NDM: Dobra. Nie będę tego przed tobą ukrywać.
Ogier milczał.
NDM: Od kiedy mnie uratowałeś, wiesz, na Moczarach, bardzo cię polubiłam. Jednak kiedy nasze oczy po raz pierwszy się spotkały... Moje serce szybciej zabiło, w brzuchu pojawiły się motylki. Wiem, że nie odwzajemnisz tego uczucia, ale... Kocham cię, Caro...
<Caro?>